30 lat inwazyjnego leczenia zawału serca z Zabrzu

30 lat inwazyjnego leczenia zawału serca z ZabrzuOcena:

30 lat temu - w sierpniu 1987 roku - Śląskie Centrum Chorób Serca w Zabrzu, jako pierwszy ośrodek w Polsce a drugi w Europie, rozpoczęło stały 24-godzinny dyżur w Pracowni Hemodynamiki. Utworzenie takich dyżurów było w ówczesnych czasach decyzją kontrowersyjną, a jednocześnie wymagającą odwagi i pełnego zaangażowania lekarzy i personelu. Od momentu wprowadzenia przez Andreasa Grunzinga w 1977 roku przezskórnej angioplastyki wieńcowej, podejmowano próby wykorzystania tej metody w leczeniu świeżego zawału serca. Już w listopadzie 1982 roku, w Mid America Heart Institute w Kansas City, USA wykonano pierwsze zabiegi udrożnienia tętnicy dozawałowej. Niemniej jednak skuteczne próby mechanicznego udrażniania tętnicy wieńcowej w ostrym zawale serca nie spowodowały odwrotu od dominującego i powszechnie stosowanego leczenia fibrynolitycznego. W Polsce w 1985 roku, w Instytucie Kardiologii w Warszawie, pierwszy zabieg angioplastyki wieńcowej wykonał zespól pod kierownictwem Witolda Rużyłły.

Rok później pierwszy zabieg angioplastyki w świeżym zawale serca wykonany został w Zabrzu w trybie dyżurowym przez Andrzeja Lekstona i Bogdana Borkowskiego.

Zaowocowało to wprowadzeniem w 1987 roku, z inicjatywy prof. Stanisława Pasyka, całodobowego dyżuru zawałowego w Pracowni Hemodynamiki naszego Ośrodka, co było innowacją na skalę światową. Równocześnie zastosowano reperfuzje chirurgiczną u najtrudniejszych chorych z zawałem serca przez Zbigniewa Religę i Mariana Zembalę.

Dopiero po kilkunastu latach zabrzański model leczenia zawału serca zaczął rozpowszechniać się na kolejne ośrodki w kraju. Przełomem było spotkanie zorganizowane w Zabrzu przez prof. Lecha Polońskiego i Dyrektora Śląskiej Kasy Chorych dr. Andrzeja Sośnierza, na którym przedstawiono doświadczenia Zabrza i Śląska kardiologom oraz dyrektorom Kas Chorych z całej Polski. Dzisiaj dyżuruje ponad 120 ośrodków w Polsce. co w sposób istotny przełożyło się na zmniejszenie śmiertelności w zawale serca.

Utrzymanie dotychczasowego wysokiego poziomu leczenia chorych z zawałem serca wymaga wspólnego wysiłku, stałego postępu i ciągłej optymalizacji.

Zespół lekrski Pracowwni Hemodynamiki - początek lat 90-tych.

Udostępnij:

Korzystając ze strony Międzynarodowa Konferencja kardiologiczna wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki oraz zgodnie z polityką dotyczącą plików cookies